وین خود چه آفت است که من زیر دست اویم

این خود چه صورت است که من پای بست اویم

او زلف را بر غمم، دایم شکسته دارد

من دل شکسته زانم کاندر شکست اویم

هر شب به سیر کویش از کوچه خرابات