یک شب وصال داد مرا قاصد خیال

من دل شکسته زانم کاندر شکست اویم

هر شب به سیر کویش از کوچه خرابات

نعره زنان برآیم یعنی که مست اویم

با آن بلند سرو که چون سایه پست اویم

مانا که صبح صادق غماز بود اگر نه

این فتنه از که خاست که من هم نشست اویم