این فتنه از که خاست که من هم نشست اویم

یک شب وصال داد مرا قاصد خیال

با آن بلند سرو که چون سایه پست اویم

مانا که صبح صادق غماز بود اگر نه

آوازه شد به شهری و آگاه گشت شاهی

کو عشق دان من شد من بت پرست اویم

خاقانیم که مرگم از زندگی است خوش تر