آوازه شد به شهری و آگاه گشت شاهی

با آن بلند سرو که چون سایه پست اویم

مانا که صبح صادق غماز بود اگر نه

این فتنه از که خاست که من هم نشست اویم

کو عشق دان من شد من بت پرست اویم

خاقانیم که مرگم از زندگی است خوش تر

تا چون که نیست گردم داند که هست اویم