ای گوزن آسا نه من زنده به تریاک توام

گفتم آه آتشین بس کن، نه من خاک توام

نه مسلسل هم چو آبم تا هوسناک توام

مهره افعی است آن لب زهر افعی باک نیست

گفت هجرت تلخ وانگه خوش دلی آن من است

من به داغ این حدیث از خوی بی باک توام

بس که سربسته چو غنچه دردسر دارم چو بید