چون شکوفه نشکفم کز سرو چالاک توام

گفت هجرت تلخ وانگه خوش دلی آن من است

من به داغ این حدیث از خوی بی باک توام

بس که سربسته چو غنچه دردسر دارم چو بید

خاک شهرت می بری کاب و هوا نگزایدت

با خودم بر کاخر از روی هوا خاک توام

قفل مهر از سینه چون برداشتی خاقانیا