زین جان که جوی ارزد بسیار نیندیشم

جوجو شدم از عشقش او جو به جو این داند

او را به جوی زین غم غم خوار نیندیشم

گر زان رخ گندم گون اندک نظری یابم

خاکی دل من خون شد ور خون من اندیشد

اندیشم از آزارش ز آزار نیندیشم

گر هیچ رسد بر دل دندان سگ کویش