خاکی دل من خون شد ور خون من اندیشد

او را به جوی زین غم غم خوار نیندیشم

گر زان رخ گندم گون اندک نظری یابم

زین جان که جوی ارزد بسیار نیندیشم

اندیشم از آزارش ز آزار نیندیشم

گر هیچ رسد بر دل دندان سگ کویش

تشریف سر دندان هر بار نیندیشم