دست گیریدم تا دست به زلفش نزنم

یارب از عشق چه سرمستم و بی خویشتنم

گر به میدان رود آن بت مگذارید دمی

بو که هشیار شوم برگ نثاری بکنم

نگذارم که جهانی به جمالش نگرند