گر به میدان رود آن بت مگذارید دمی

یارب از عشق چه سرمستم و بی خویشتنم

دست گیریدم تا دست به زلفش نزنم

بو که هشیار شوم برگ نثاری بکنم

نگذارم که جهانی به جمالش نگرند

شوم از خون جگر پرده به پیشش بتنم