جل درکشیده پیش در او کشیده ام

این مرغ آشیان ازل را به تیغ عشق

پیش سرای پرده او سر بریده ام

وین مرکب سرای بقا را به رغم خصم

گاهی لبش گزیده و گاهی به یاد او

آن می که وعده کرد ز دستش مزیده ام

خود نام من ز خاطر من رفته بود پاک