گاهی لبش گزیده و گاهی به یاد او

پیش سرای پرده او سر بریده ام

وین مرکب سرای بقا را به رغم خصم

جل درکشیده پیش در او کشیده ام

آن می که وعده کرد ز دستش مزیده ام

خود نام من ز خاطر من رفته بود پاک

خاقانی آن زمان ز زبانش شنیده ام