از ناوک سخن صف خصمان دریده ام

شک نیست کز سلاله نثر بلند اوست

این روی تازگان که به نظم آفریده ام

ای آنکه تا عنان به هوای تو داده ام

هود هدی توئی و من از تو چو صرصری

بر عادیان جهل به عادت بزیده ام

آزرده ام ز زخم سگ غرچه لاجرم