بر عادیان جهل به عادت بزیده ام

ای آنکه تا عنان به هوای تو داده ام

از ناوک سخن صف خصمان دریده ام

هود هدی توئی و من از تو چو صرصری

آزرده ام ز زخم سگ غرچه لاجرم

خط فراق بر خط شروان کشیده ام

لیکن بدان دیار نیابم ز ترس آنک