تف دل آتش آورد در دهنم، دریغ من

دیده ای آنکه چون کند باد ز گرد پیرهن

بادم و گرد بیخودی پیرهنم، دریغ من

هر چه من آورم ز طبع آب حیات در دهن

آب ز چشمه خرد خوردم و پس ز بیم جان

سنگ به چشمه خرد درفکنم، دریغ من

جم صفتان ز خوان من ریزه چنند، پس چرا