جم صفتان ز خوان من ریزه چنند، پس چرا

تف دل آتش آورد در دهنم، دریغ من

آب ز چشمه خرد خوردم و پس ز بیم جان

سنگ به چشمه خرد درفکنم، دریغ من

موروش از ره خسان ریزه چنم، دریغ من

سنگ سیاه کعبه را بوسه زده پس آنگهی

دست سفید سفلگان بوسه زنم، دریغ من