موروش از ره خسان ریزه چنم، دریغ من

آب ز چشمه خرد خوردم و پس ز بیم جان

سنگ به چشمه خرد درفکنم، دریغ من

جم صفتان ز خوان من ریزه چنند، پس چرا

سنگ سیاه کعبه را بوسه زده پس آنگهی

دست سفید سفلگان بوسه زنم، دریغ من

تاجورم چو آفتاب اینت عجب که بی بها