تاجورم چو آفتاب اینت عجب که بی بها

موروش از ره خسان ریزه چنم، دریغ من

سنگ سیاه کعبه را بوسه زده پس آنگهی

دست سفید سفلگان بوسه زنم، دریغ من

بر سر خاک عور تن نور تنم، دریغ من

پیش حیات دوستان گر سپرم عجب تر آنک

کز پس مرگ دشمنان در حزنم، دریغ من