سنگ سیاه کعبه را بوسه زده پس آنگهی

سنگ به چشمه خرد درفکنم، دریغ من

جم صفتان ز خوان من ریزه چنند، پس چرا

موروش از ره خسان ریزه چنم، دریغ من

دست سفید سفلگان بوسه زنم، دریغ من

تاجورم چو آفتاب اینت عجب که بی بها

بر سر خاک عور تن نور تنم، دریغ من