کر جگر پر آبله چون سفنم، دریغ من

پیش حیات دوستان گر سپرم عجب تر آنک

کز پس مرگ دشمنان در حزنم، دریغ من

کو سر تیغ تا بدو باز رهم ز بند سر

من چو گلم که در وطن خار برد عنان از آن

رستم و کوره سفر شد وطنم، دریغ من

چون به زبان من رود نام کرم ز چشم من