رستم و کوره سفر شد وطنم، دریغ من

کو سر تیغ تا بدو باز رهم ز بند سر

کر جگر پر آبله چون سفنم، دریغ من

من چو گلم که در وطن خار برد عنان از آن

چون به زبان من رود نام کرم ز چشم من

چشمه خون فرو دود بر ذقنم، دریغ من

چشم گریست خون و دل گفت که یاس من نگر