چشم گریست خون و دل گفت که یاس من نگر

رستم و کوره سفر شد وطنم، دریغ من

چون به زبان من رود نام کرم ز چشم من

چشمه خون فرو دود بر ذقنم، دریغ من

زانکه خزان وصل را یاسمنم، دریغ من

آه برآمد از جهان گفت مرا که ریگ خور

نیست گیاهی از کرم در چمنم دریغ من