آه برآمد از جهان گفت مرا که ریگ خور

چشمه خون فرو دود بر ذقنم، دریغ من

چشم گریست خون و دل گفت که یاس من نگر

زانکه خزان وصل را یاسمنم، دریغ من

نیست گیاهی از کرم در چمنم دریغ من