زور با عقل آزمای و پنجه با جان درفکن

نیکوان خلد بالای سرت نظاره اند

یک نظر بنمای و آشوبی در ایشان درفکن

تن که باشد تا به خون او کنی آلوده تیغ

کفر و ایمان را بهم صلح است خیز از زلف و رخ

فتنه ای ساز و میان کفر وایمان درفکن

آخر ای خورشید خوبان مر تو را رخصت که داد