مرغ جان من در این خاکی قفس محبوس توست

راه من سوی تو چون زلفت دراز و پرشکن

من که چو کژدم ندارم چشم و بی پایم چو مار

چون توانم دید ره یا گام چون دانم زدن

هم تو بالش برگشا و هم تو بندش برشکن

تا اگر پران شود کوی تو سازد آشیان

یا گرش قربان کنی زلف تو باشد بابزن