از جور او خون شد دلم وز دست بیرون شد دلم

هم ناخنی کمتر نگشت اندوه روز افزون او

دل خاک آن خون خواره شد تا آب او یک باره شد

صیدی کزو آواره شد خاکش بهست از خون او

در کار او چون شد دلم چون کار کرد افسون او

کردم حسابش جو به جو در دستخون دیدم گرو

جوجو شد از غم نو به نو بی روی گندم گون او