در کار او چون شد دلم چون کار کرد افسون او

دل خاک آن خون خواره شد تا آب او یک باره شد

صیدی کزو آواره شد خاکش بهست از خون او

از جور او خون شد دلم وز دست بیرون شد دلم

کردم حسابش جو به جو در دستخون دیدم گرو

جوجو شد از غم نو به نو بی روی گندم گون او

پیرامن کویش به شب خصمان خاقانی طلب