مرغان و ماهی در وطن آسوده اند الا که من

روزی نگفتی کای فلان اینک دل غم ناک تو

ای اسب هجر انگیخته نوشم به زهر آمیخته

روزم به شب بگریخته زان غمزه بی باک تو

بر من جهانی مرد و زن بخشوده اند الا که تو

دل گم شد از من بی سبب برکن چراغ و دل طلب

چون یافتی بگشای لب کاینک دل صد چاک تو