چون یافتی بگشای لب کاینک دل صد چاک تو

مرغان و ماهی در وطن آسوده اند الا که من

بر من جهانی مرد و زن بخشوده اند الا که تو

دل گم شد از من بی سبب برکن چراغ و دل طلب

دل خستگان را بی طلب تریاک ها بخشی ز لب

محروم چون ماند ای عجب خاقانی از تریاک تو