یارب چه صورت است آن کز پرتو جمالش

حالی بسوخت جانم کردم ازو سوالی

گفتم که ای نگارین این گریه بر چه داری

گفتا که بی جمالت روزی بود چو سالی

هر دیده ای به رنگی بیند ازو خیالی

خاقانی آفرین گوی آن را کز آب و خاکی

این داندآفریدن سبحانه تعالی