تو ترک سیه چشمی، هندوی سپیدت من

الا که به عذر آن دردی دگرم بخشی

دوشم لقبی داد، کمتر سگ کوی خود

من کیستم از عالم تا این خطرم بخشی

خواهی کلهم سازی، خواهی کمرم بخشی

پروانه جان بازم پر سوخته شمعت

می افتم و می خیزم تا باز پرم بخشی