عمرم به کران رفت و ندانم تو که رایی

تب ها کشم از هجر تو شب های جدائی

تب ها شودم بسته چو لب ها بگشایی

با آنکه دل و جانم دانی که تو را اند

از غیرت عشق تو به دندان بگزم لب

گر در دلم آید که در آغوش من آیی

گفتی ببرم جان تو، اندیشه در این نیست