مرا صد دام در هر سو نهادی

برفتی خاک بر روزن فشاندی

لبالب جام با دو نان کشید

پیاپی جرعه ها بر من فشاندی

هزاران دانه پیرامن فشاندی

تو را باد است در سر خاصه اکنون

که گرد مشک بر سوسن فشاندی