که گرد مشک بر سوسن فشاندی

مرا صد دام در هر سو نهادی

هزاران دانه پیرامن فشاندی

تو را باد است در سر خاصه اکنون

تو هم ناورد خاقانی نه ای ز آنک

سلاح مردمی از تن فشاندی