فرش نگستریده ندانم که چون نوردی

تا خون من چو آب نخوردی به نوک غمزه

در جستجوی کشتن من آب وانخوردی

گفتی که در نوردم یک باره فرش صحبت

پنداشتم که هستی درمان سینه من

پندار من غلط شد درمان نه ای، که دردی

خاقانی آن توست مکن غارت دل او