بدو گفت شاه این زبخت تو بود

دل وجان بدخواه تو کنده باد

سیاوش گرش روز باز آمدی

بفر تو او رانیاز آمدی

برومند شاخ درخت تو بود

زبرجد بیاورد و یاقوت و زر

همی ریخت بر تارک شاه بر