خاقانیا درخت وفا کاشتن چه سود

کز جنگ طفل زود دمد بوی آشتی

نی نی به زرق مهره مارم دگر مبند

بر بازوئی که نام خسانش نگاشتی

چون بر جفا دهد ز وفائی که کاشتی

صبح تو شام گشت و فلک بر تو چاشت خورد

تو هم چنان در هوس شام و چاشتی