چون بر جفا دهد ز وفائی که کاشتی

نی نی به زرق مهره مارم دگر مبند

بر بازوئی که نام خسانش نگاشتی

خاقانیا درخت وفا کاشتن چه سود

صبح تو شام گشت و فلک بر تو چاشت خورد

تو هم چنان در هوس شام و چاشتی