انصاف ده که کار ز انصاف می بری

گر قصد جان نداری، خونم چرا خوری

خود نیست نیم ذره محابای کس تو را

فریاد تا چه شوخی، وه تا چه کافری

هر صبح و شام عادت گردون گرفته ای