خود نیست نیم ذره محابای کس تو را

گر قصد جان نداری، خونم چرا خوری

انصاف ده که کار ز انصاف می بری

فریاد تا چه شوخی، وه تا چه کافری

هر صبح و شام عادت گردون گرفته ای

هم پرده ای که دوزی هم خود همی دری