از دیده جام جام ببارم شراب لعل

فریاد تا چه شوخی، وه تا چه کافری

هر صبح و شام عادت گردون گرفته ای

هم پرده ای که دوزی هم خود همی دری

چون بینمت که یاد یکی دون همی خوری

خوی زمانه داری از آن هر زمان چنو

صد را فروبری و یکی را برآوری