رو که قیامتی است هم زلف تو در سیه گری

طره تو به رغم من چون شب من به تیرگی

کیسه من ز ناز تو چون لب تو به لاغری

گرچه سپید کاری است از همه روی کار تو

از سرشک سوختم ز آن همه سوزم از درون

با همه آب ساختی ز آن همه آبی از تری

هم شکری تو هم نمک با تو چه نسبت آب را