دلم تو را و جهان را وداع کرد به عمری

چو عمر رفته ز دستم نداند آنکه کی آیی

مرا چو عمر جوانی فریب دادی رفتی

تو همچو عمر جوانی، برو نه اهل وفایی

که او به ترک سزا بود و تو به هجر سزایی

چو عمر نفس پرستان که بر محال گذشت آن

برفتی از سر غفلت نپرسمت که کجایی