چو عمر نفس پرستان که بر محال گذشت آن

تو همچو عمر جوانی، برو نه اهل وفایی

دلم تو را و جهان را وداع کرد به عمری

که او به ترک سزا بود و تو به هجر سزایی

برفتی از سر غفلت نپرسمت که کجایی

تو را به سلسله صبر خواستم که ببندم

ولی تو شیفته چون عمر بیش بند نپایی