تو را به سلسله صبر خواستم که ببندم

که او به ترک سزا بود و تو به هجر سزایی

چو عمر نفس پرستان که بر محال گذشت آن

برفتی از سر غفلت نپرسمت که کجایی

ولی تو شیفته چون عمر بیش بند نپایی

ز دست عمر سبک پای سرگران به تو نالم

که عمر من ز تو آموخت این گریخته پایی