به آب دیده ز عشقت که زهر عمر گزایی

چو روز فرقت یاران که نشمرند ز عمرش

ز عمر نشمرم آن ساعتی که پیش من آیی

ز خوان وصل تو کردم خلال و دست بشستم

مرا به سال مزن طعنه گر کهن شده سروم

که تو به تازگی عمر هم چو گل به نوایی

تویی که نقب زنی در سرای عمر و به آخر