که تو به تازگی عمر هم چو گل به نوایی

ز خوان وصل تو کردم خلال و دست بشستم

به آب دیده ز عشقت که زهر عمر گزایی

مرا به سال مزن طعنه گر کهن شده سروم

تویی که نقب زنی در سرای عمر و به آخر

نه نقد وقت بری کیسه حیات ربایی

چنان که از دیت خون بود حیات دوباره