به زر مرا چه فریبی که کیمیای جفایی

من از غم تو و از عمر سیر گشتم ازیرا

چو غم نتیجه عمری چو عمر دام بلایی

به عمرم از تو چه اندوختم جزین زر چهره

برو که تشنه دیرینه ای به خون من آری

نپرسم از تو که چون عمر زود سیر چرایی

تنم ببندی و کارم به عمرها نگشایی