به ارغوان ده رنگ و به ارغنون آوا

مرا شهنشه وحدت ز داغ گاه خرد

به شیب و مقرعه دعوت همی کند که بیا

از این سراچه آوا و رنگ دل بگسل

در این رصد گه خاکی چه خاک می بیزی

نه کودکی نه مقامر ز خاک چیست تو را؟

به دست آز مده دل که بهر فرش کنشت