کجا روی که ز پیش آتش است و پس دریا

ز روزگار وفا هم به روزگار آید

که حصرم از پس شش ماه می شود صهبا

چه خوش بوی که درون وحشت است و بیرون غم

خوشی طلب کنی از دهر، ساده دل مردا

که از زکات ستانان زکات خواست عطا

سلاح کار خود اینجا ز بی زبانی ساز